ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ, γιατί οι "Μανωλάδες" έχουν τελικά πληθύνει επικίνδυνα.

Ένα συγκλονιστικό περιστατικό στο τρένο προς Αθήνα

"Σε μια ενστικτώδη κίνηση να τηλεφωνήσω, μου έκαναν νοήματα οι συνταξιδιώτες μου να σταματήσω...

☛ Για την πρόσκαιρη οργή μιας κοινωνίας που σοκάρεται αλλά και ξεχνά με την ίδια ενοχλητική ευκολία έγραψα την περασμένη εβδομάδα στο «Σε πόσα δευτερόλεπτα θα έχουμε ξεχάσει τη Μανωλάδα;».
 Μια κυρία ήρθε στα γραφεία μας και μας έφερε ένα γράμμα, στο οποίο περιγράφει ένα συγκλονιστικό περιστατικό που έζησε: «Κύριε Δημοκίδη, δεν θα ξεχάσω τη Μανωλάδα. Κυριακή 14 Απριλίου, 18:25, ξεκίνησα από Χαλκίδα για Αθήνα. Ώρα 19:40 περίπου το τρένο έκανε στάση στον σταθμό ΣΚΑ. Δίπλα στο β' βαγόνι στέκονταν χειρονομώντας καμιά 30ριά 25ρηδες, μαυροντυμένοι, με ξυρισμένα κεφάλια, μερικοί φορώντας κουκούλες, και χτυπούσαν τα τζάμια του βαγονιού φωνάζοντας συνθήματα. Οπαδοί κάποια ομάδας, είπε ένας νεαρός – εμένα μου φάνηκαν εκκολαπτόμενοι "κασιδιάρηδες". Μπούκαραν στο τρένο (αλήθεια, γιατί άνοιξε ο οδηγός;), οι πολλοί σκόρπισαν στα πίσω βαγόνια, 8-10 μπήκαν στο δικό μου. 

Πλησίασαν δύο αλλοδαπούς, στάθηκαν δίπλα και πάνω τους και δύο θρασείς άρχισαν τις ερωτήσεις: 

- "Από πού είστε;" 

–"Έχετε χαρτιά;" 

– "Πού είναι;" 

– "Δείξε μου τα", λένε στον ένα (ποιον υποκαθιστούσαν εκείνη τη στιγμή;) 

– "Έχεις λεφτά;"

 –"Πόσα έχεις;" 

– "Άνοιξε το πορτοφόλι σου να δω". 

 Γύρισα πίσω κατατρομαγμένη και εκείνη τη στιγμή ο ένας άστραψε ένα ηχηρότατο χαστούκι στον ένα Πακιστανό και του πήρε 100 ευρώ που είχε μαζί του. 

Ο ξένος δεν έβγαλε κιχ όλο αυτό το διάστημα, παρέμεινε σκυφτός και ταπεινωμένος. Σε μια ενστικτώδη κίνηση να τηλεφωνήσω, μου έκαναν νοήματα οι συνταξιδιώτες μου να σταματήσω γιατί "θα μας σπάσουν στο ξύλο". "Δεν τους είδατε;" μου είπαν. Ναι, είδα τη βία και τον φόβο ζωντανό μπροστά μου. Με συντριβή, ομολογώ, ζήτησα συγγνώμη από τους αλλοδαπούς και τους είπα πόσο λυπήθηκα, μόνο αυτό. Κατεβαίνοντας στον Σταθμό Λαρίσης, ενημέρωσα τον οδηγό του τρένου για το γεγονός και φθάνοντας στο σπίτι μου η τηλεόραση μετέδιδε εικόνες από τη Μανωλάδα. 

 ΟΧΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ, γιατί οι "Μανωλάδες" έχουν τελικά πληθύνει επικίνδυνα. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Χαρά. Τ. 

 ΥΓ.: Γιατί σας έγραψα γι' αυτό το περιστατικό, αφού ξέρω ότι δεν ωφελεί; Θέλω απλώς να καταθέσω την οργή αλλά και την ντροπή που ένιωσα, και συνάμα τον φόβο μου, αφού ήταν αδύνατο να τους εμποδίσω, και σκέφτομαι πόσο ευάλωτοι είμαστε στη βαρβαρότητα της βίας. ΟΧΙ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!» 

Πηγή: www.lifo.gr

Άνθρωποι που δεν υπάρχουν, του Περικλή Κοροβέση

Ας ξεκινήσουμε από μια δυσάρεστη διαπίστωση. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι στην Ελλάδα έχουμε πάρα πολλούς μετανάστες. Και όντως, στις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας και των άλλων μεγάλων αστικών κέντρων της Ελλάδας, τους βλέπουμε στοιβαγμένους στις πλατείες, να μιλούν ακατανόητες γλώσσες και να ανήκουν σε όλες τις φυλές του Ισραήλ. Οι περίοικοι δυσανασχετούν και θέλουν να φύγει αυτό το κακό από τη γειτονιά τους. Και η διορατικότητά τους φτάνει μέχρι τη μύτη τους. Θέλουν να φύγουν από την περιοχή τους. Και παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους. Και βιαιοπραγούν εναντίον ανθρώπων που δεν γνωρίζουν και που δεν τους έβλαψαν σε τίποτα. Όταν τα καταφέρουν και τους διώξουν και το πρόβλημα μετατεθεί στη διπλανή γειτονιά, τότε πιστεύουν πως το έλυσαν.

Αυτή η κατηγορία των ανθρώπων ποτέ δεν βάζει το ερώτημα γιατί ήρθαν εδώ αυτοί οι άνθρωποι. Τι τους τράβηξε να έρθουν στη φτωχότερη χώρα της ευρωζώνης και την τρίτη φτωχότερη της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Ποτέ δεν βάζουν τον εαυτό τους στη θέση του άλλου. Ποιος από όλους αυτούς τους ανθρώπους που μισούν τους ξένους θα άφηνε το διαμερισματάκι του ή το χωριουδάκι του για να πάει να ζητήσει δουλειά στο Αφγανιστάν ή στο Μάλι;

Μόνο όταν είχε πέσει μια συμφορά στη χώρα και δεν είχε άλλη λύση. Ποτέ δεν διερωτώνται γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί Ελληνες σε όλο τον κόσμο που απαρτίζουν μια άλλη Ελλάδα. Και αν έχουν ένα σπουδαγμένο παιδί, μακροχρόνια άνεργο, ευχαρίστως θα το δουν να πηγαίνει σε μια άλλη χώρα, χωρίς να μπορούν να φανταστούν πως στέλνουν έξω έναν «Πακιστανό». Ετσι θα τον δουν οι αντίστοιχοι ομόλογοί τους.

Αλλά υπάρχει και η άλλη άποψη που πάει ασορτί με την προηγούμενη και δημιουργούν έναν άψογο μανιχαϊσμό. Ασπρο-μαύρο. Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών εδώ και τώρα. Και ας υποθέσουμε πως αυτό γινόταν. Θα προσθέταμε ακόμα κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, με νόμιμα χαρτιά, στους ήδη υπάρχοντες ανέργους με ελληνική ταυτότητα. Και από τις δύο απόψεις λείπει ο ρεαλισμός, χωρίς αυτό να σημαίνει πως τις εξισώνουμε.

Η πρώτη άποψη είναι του μισάνθρωπου, η δεύτερη του ουμανιστή. Αλλά επί του πρακτέου τι γίνεται; Κι εδώ θα είναι χρήσιμο να δούμε μερικά στοιχεία: Πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για διάφορους λόγους (πόλεμοι, πολιτικοί διωγμοί, φυσικές καταστροφές ή για λόγους περιβαλλοντικούς). Οι άνθρωποι αυτοί προστατεύονται σύμφωνα με την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Πρέπει να τους παρασχεθούν τροφή, ιατρική φροντίδα, κατοικία και παιδεία. Από όλους αυτούς, μόνο το 1% απορροφάται από τις αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες. Το 50% υποδέχονται οι χώρες της Ισλαμικής Συνεργασίας και το υπόλοιπο, κυρίως από την Αφρική, καταφεύγει σε γειτονικές χώρες, που συχνά είναι φτωχότερες από τη χώρα που εγκατέλειψαν.

Να δώσουμε μερικά παραδείγματα: Εκατόν σαράντα χιλιάδες πρόσφυγες από το Μάλι βρήκαν άσυλο στη Μαυριτανία, την Μπουργκίνα Φάσο και τον Νίγηρα. Περίπου άλλοι τόσοι χιλιάδες πρόσφυγες από τη Λιβύη κατέφυγαν στην Τυνησία και την Αίγυπτο.*

Αλλά να ξαναγυρίσουμε στα δικά μας. Η Ελλάδα, στο χάλι που κατάντησε, δεν μπορεί να προσελκύει πρόσφυγες. Τότε γιατί συνεχίζουν να έρχονται; Η απάντηση είναι απλή. Δεν έρχονται για να μείνουν. Είμαστε ο διάδρομός τους για την Ευρώπη. Και η κυβέρνηση τούς κλείνει την έξοδο. Θα μπορούσε εύκολα να τους άνοιγε την πόρτα, αν απέσυρε την υπογραφή της από τη συμφωνία του Δουβλίνου 2. Αλλά τους κρατάει εδώ για πολλαπλούς λόγους.

Αποπροσανατολίζει τον κόσμο από τα πραγματικά προβλήματά του. Για τη φτώχεια που επέβαλε σε αυτόν τον λαό δεν φταίει η κυβέρνηση, αλλά οι ξένοι. Επιβάλλει τον ρατσισμό, που είναι μια ναζιστική αντίληψη, και δεν σταματάει στον ξένο.

Επεκτείνεται και στο διαφορετικό. Οποιος ξεφύγει από το κοπάδι είναι υποψήφιο θύμα. Καλλιεργεί τον αυταρχισμό και την αστυνομική τρομοκρατία σαν μια φυσιολογική κατάσταση. Στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες χθες. Σήμερα για τους εξαρτημένους από τα ναρκωτικά. Αύριο πιθανότατα για τους αναρχικούς. Και στο μέλλον, γιατί όχι για τους ομοφυλόφιλους και γι’ αυτούς που δεν θέλουν να συμμορφωθούν. Και, τέλος, γίνεται ο χωροφύλακας της Ευρώπης.

Εν κατακλείδι, η τρόικα εσωτερικού προετοιμάζει σε βάθος χρόνου την εναλλακτική λύση του συστήματος, που δεν είναι άλλη από τη Χρυσή Αυγή. Ηδη λειτουργεί σαν παρακράτος με την πλήρη κάλυψη της κυβέρνησης. Αλλά λειτουργεί και σαν κράτος μέσα στην Αστυνομία, που έχει αναλάβει τον ρόλο των βασανιστών, δηλώνοντας και την ταυτότητά τους. Και ποιος θα φανταζόταν πως ανάμεσα στους προστάτες της Χ.Α., κρατικής ή παρακρατικής, θα ήταν οι κ. Κουβέλης, Ρουπακιώτης, Μανιτάκης; Πήραν ποτέ θέση για τα βασανιστήρια; Η σιωπή είναι συνένοχη.

*Στοιχεία από την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

perkor29@gmail.com

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των συντακτών

http://tvxs.gr/news/

Τηλέ-γραφος: Κραυγή απόγνωσης μέσα από την κόλαση των στρατοπέδ...

Τηλέ-γραφος: Κραυγή απόγνωσης μέσα από την κόλαση των στρατοπέδ...: HELP. HELP. HELP. HELP. HELP. HELP. HELP. HELP. HELP. Η παρακάνω φωτογραφία είναι του Κυριάκου Μπάνου από την Εργατική Αλληλεγγύη. Πρ...

Όλα αυτά γίνονται σε μια υποτίθεται πολιτισμένη χώρα όπως η Ελλάδα.  Μ' έναν πληθυσμό όσο της χώρας να έχουμε μετανάστες στο Καναδά, ΗΠΑ, Αυστραλία αλλά και στα πιο απόμακρα μέρη. Προχθές άκουσα για μια Ελληνίδα στην Βόρειο Κορέα..... Θέλω να πω δεν αισθάνομαι καθόλου άνθρωπος.....

29χρονη από τη Συρία: «Προτιμώ τον πόλεμο από το ρατσισμό στην Ελλάδα» «Ξεφύγαμε απ τον πόλεμο και το θάνατο, για να ζήσουμε αυτό;"

Τη μαρτυρία της καταθέτει στην ιστοσελίδα 1againstracism.gr, της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες η 29χρονη Ζιχάν από τη Συρία. Μητέρα έξι παιδιών αναγκάστηκε λόγω του πολέμου να ξεριζωθεί από τον τόπο της και να έρθει στην Ελλάδα, για την οποία είχε πληροφορίες ότι οι άνθρωποι είναι καλοί και φιλόξενοι. Μετά την περιπέτεια της και την εχθρότητα που αντιμετώπισε, η Ζιχάν, δηλώνει τώρα ότι προτιμά τον πόλεμο από την Ελλάδα. «Ξεφύγαμε απ” τον πόλεμο και το θάνατο, για να ζήσουμε αυτό;", αναρωτιέται χαρακτηριστικά. 

 Η 29χρονη περιγράφει την «εμπειρία» της στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ: «Μέσα από συγκρούσεις και κακουχίες, ταξίδευε για εβδομάδες αναζητώντας ασφάλεια. Φτάνοντας στον προορισμό της, γνώρισε από αδιαφορία μέχρι ρατσισμό. 

Η ιστορία της συμπυκνώνει το δράμα των Σύρων προσφύγων. Όμως η ίδια δεν το βάζει κάτω. Αγωνίζεται, επιμένει, διεκδικεί ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της, επιβιώνοντας μέρα τη μέρα σε ένα επικίνδυνο παρόν. «Η μητέρα μου ήταν καθηγήτρια αγγλικών. Όμως εγώ παράτησα το σχολείο μετά το γυμνάσιο για την παντρειά» διηγείται χαμογελαστή η 29χρονη Ζιχάν, χαϊδεύοντας το κεφάλι του μικρότερου από τα έξι παιδιά της – της τετράχρονης Λουλού. «Ο άντρας μου ήταν φωτορεπόρτερ και μέναμε στο Καμισλί, στα βορειοανατολικά σύνορα της Συρίας, με το Ιράκ και την Τουρκία. Είχαμε τρία μαγαζιά, χωράφια… Ζούσαμε καλά» αναπολεί. «Όλα ξεκίνησαν με τις αντικαθεστωτικές πορείες και σύντομα ακολούθησε η ακρίβεια.

 Ό,τι έκανε στην αγορά ένα ευρώ, πλέον το έβρισκες με δύο. Σιγά σιγά, άρχισαν οι εκρήξεις, οι βόμβες στα σχολεία κι οι πυροβολισμοί στο πλήθος εν ψυχρώ. Απ’ τη σφαγή σε ένα διπλανό χωριό κανείς δεν ξέρει πόσοι έπεσαν νεκροί. Ο άντρας μου φωτογράφιζε τις πορείες, μέχρι που τον συνέλαβαν και μπήκε φυλακή» διηγείται με σπασμένη φωνή η Ζιχάν. Όταν τα πράγματα χειροτέρεψαν, ήταν ο γαμπρός της εκείνος που τους προέτρεψε να φύγουν παράνομα προς την Τουρκία. Άλλωστε μες στον πόλεμο πώς να βγάλεις διαβατήριο; «Ήταν Σεπτέμβρης του 2012 και τα σύνορα κοντά στην πόλη μου ήταν κλειστά» συνεχίζει. «Έτσι, έπρεπε να διανύσουμε τα 400 χλμ. μέχρι το Χαλέπι, ώστε να φύγουμε από το πέρασμα Μπαμπ Ελ Χάουα. Για τους επτά μας δεν ζήτησαν πολλά χρήματα – δώσαμε περίπου 600 ευρώ για να διασχίσουμε τα σύνορα. Τα χρήματα όμως που ξοδέψαμε για να πάμε από τη μια πόλη στην άλλη ήταν πολύ περισσότερα. Αποφεύγαμε τον κεντρικό δρόμο και κάναμε τη διαδρομή πρώτα με το αυτοκίνητο, μετά με τα πόδια, μετά πάλι με αυτοκίνητο… 

Παντού είχε οδοφράγματα και μπλόκα, στα οποία έπρεπε να πληρώσουμε για να μας αφήσουν να φύγουμε. Κάποιες φορές μας πυροβολούσαν. Ήμουν μόνη με τα έξι παιδιά μου». Το πέρασμα στην Ευρώπη Από την πόλη Ρεϊχανλί, η οικογένεια βρέθηκε στη Σμύρνη. Στόχος της ήταν να περάσει απέναντι, σε μια άλλη Ελλάδα από εκείνη που γνώρισε τελικά. «Δεν ξέραμε κανέναν εδώ, όμως οι πληροφορίες που είχαμε ήταν πως η Ελλάδα είναι καλή», εξηγεί η Ζιχάν. «Πως είναι φιλόξενη και οι άνθρωποι θα μας βοηθήσουν να βρούμε σπίτι και σχολείο για τα μικρά. Περίμενα να είναι πολύ όμορφα, πραγματική Ευρώπη. Περίμενα ότι θα λυθεί το πρόβλημα με τα χαρτιά από την πρώτη μέρα κι ότι θα αλλάξει η ζωή μου. Ότι φεύγω απ’ τον πόλεμο και θα πάω στον παράδεισο. Ότι εκεί εκτιμούν τις γυναίκες και τα παιδιά». 

 Σε συνεννόηση με τους διακινητές, η Ζιχάν περίμενε ένα μήνα μέχρι να φτιάξει ο καιρός και να κάνει το ταξίδι. Στο μεταξύ, έμενε σε ένα δώμα που της είχε βρει κάποιος μακρινός συγγενής σε μια ταράτσα. «Πληρώσαμε 10.000 ευρώ για το ταξίδι. Μας είπαν ότι θα γίνει με ένα μεγάλο καράβι και θα κρατήσει 40 λεπτά. Μια μέρα, μας πήραν με αυτοκίνητα και μας κατέβασαν σε ένα λιμάνι. Όταν είδα το φουσκωτό που μας περίμενε, τρελάθηκα. Τους είπα ότι δεν μπαίνουμε εδώ, γιατί είναι σίγουρο ότι θα πνιγούμε. Μου είπαν ότι, αν δοκιμάσουμε να γυρίσουμε πίσω, θα μας πυροβολήσουν». 

 Στο φουσκωτό βρίσκονταν 30 άτομα – όλοι Σύροι, άντρες, γυναίκες και παιδιά. «Συνολικά, μείναμε στο νερό για οχτώ ώρες. Η θάλασσα είχε φουσκώσει επικίνδυνα. Όταν όμως μας είδαν οι Έλληνες, μας έκαναν νόημα να γυρίσουμε πίσω. Εμείς μείναμε στο ίδιο σημείο. Άρχισε να έχει πολύ κύμα και με τα δύο μου χέρια σήκωσα το μικρό μου κοριτσάκι στον αέρα. Κάποια στιγμή πήγε να μου γλιστρήσει και να αναποδογυρίσει όλη η βάρκα. Τα κύματα έμπαιναν μέσα της και είχε αρχίσει να βυθίζεται. Τότε, οι Έλληνες μας πήραν. Μαζί μου είχα δύο μικρές βαλίτσες και μία τσάντα ώμου. Στη μια βαλίτσα βρίσκονταν τα τελευταία μου χρήματα – 6.000 ευρώ. 

Μέσα στην αναταραχή ωστόσο, έχασα ό,τι είχα και δεν είχα». «Φτάσαμε στο Αγαθονήσι» συνεχίζει η Ζιχάν. «Μείναμε τρεις ημέρες φυλακή, με τα ρούχα μας ακόμα βρεγμένα. Το χαρτί που μας έδωσαν ήταν χαρτί απέλασης. Μας έβαλαν στο πλοίο και μας κατέβασαν στη Σάμο. Κι εκεί ξαναβρεθήκαμε στα κρατητήρια. Αφού μας άφησαν να φύγουμε, κοιμόμασταν στην παραλία για δυο μέρες. Φυσούσε πάρα πολύ κι ήμουν αναγκασμένη να χτυπάω τις πόρτες και να ζητάω φαγητό για τα παιδιά. Η αστυνομία είπε ότι όποιος δεν έχει 35 ευρώ, δεν ανεβαίνει στο καράβι για Πειραιά. Ευτυχώς, μου έδωσαν τα χρήματα οι άλλοι Σύροι που βρίσκονταν μαζί μου». Μια αθηναϊκή ιστορία «Στον Πειραιά, τρεις νέοι από τη Συρία με ρώτησαν πού θα πάω. Τους είπα ότι δεν ξέρω κανένα και ότι δεν έχω καθόλου χρήματα. Κι έτσι, με πήραν μαζί τους. Μέναμε σε ένα υπόγειο 20 άτομα, μέχρι να βρούμε κάποιον να μας βοηθήσει. Μια μέρα μας πέταξαν όλους μαζί στο δρόμο, κάτω απ’ τη βροχή. Μέχρι σήμερα, έχουμε αλλάξει πέντε σπίτια. 

Αυτό που μένω τώρα, το νοικιάζει ένας άλλος Σύριος νεαρός, ο οποίος με είδε με τα παιδιά και μου πρότεινε να με φιλοξενήσει. Από ντροπή και σεβασμό ωστόσο, εκείνος δεν έρχεται καθόλου. Μου μίλησαν και μια άλλη γυναίκα, που μου είπαν ότι βοηθά. Τελικά είναι κι αυτή μια χήρα πρόσφυγας, που της στέλνει λεφτά ο αδελφός της από τη Νορβηγία». «Για φαγητό, πηγαίνω στις λαϊκές και μαζεύω ό,τι περισσέψει» συνεχίζει η Ζιχάν. «Εγώ, που είχα μια καλή ζωή, πηγαίνω στην εκκλησία και μου δίνουν συσσίτιο! Κάποιοι άλλοι Σύροι μου φέρνουνε κουβέρτες. 

Εν τω μεταξύ, ο άντρας μου δεν ξέρω που βρίσκεται. Το τηλέφωνο στους συγγενείς μας κοστίζει και δεν υπάρχουν γραμμές…» «Η κοινωνία μάς φέρεται εχθρικά» προσθέτει με απογοήτευση. «Όταν ακούνε τα παιδιά μου να μιλάνε ξένη γλώσσα, τα διώχνουν για να πάνε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Στη λαϊκή τις προάλλες, μια γυναίκα έπιασε την κόρη μου και άρχισε να την σπρώχνει. Τι διαφορά έχουμε εμείς για να μας αντιμετωπίζουν έτσι; Αυτοί δεν πέρασαν δυσκολίες, δεν πέρασαν πολέμους; Γιατί μας κάνουν αυτά που μας κάνουν; 

Εχθές είχα φωνάξει δύο νεαρούς απ’ τη Συρία για να φτιάξουν το πλυντήριο του σπιτιού. Τη στιγμή που έμπαιναν στην πολυκατοικία μου, πέρασαν αστυνομικοί και τους συνέλαβαν. Η μεγάλη μου κόρη κατέβηκε να δει τι γίνεται. Παραλίγο να τη συλλάβουν και αυτή. Έκλαιγα όλο το βράδυ. 

Αν μου πειράξουν τα παιδιά, κι έγκλημα κάνω». «Έχω σκεφτεί μέχρι και να γυρίσω στον πόλεμο» καταλήγει η Ζιχάν. «Τον προτιμώ απ” την Ελλάδα. Σκέφτομαι να πουλήσω ό,τι έχω και δεν έχω στη Συρία, μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά μου, να σπουδάσουν και να πάρουν καλά πτυχία. Ξεφύγαμε απ” τον πόλεμο και το θάνατο, για να ζήσουμε αυτό;»

_______________________

Πηγή: www.lifo.gr

Με λένε Πέτρο Καπετανόπουλο

Εδώ και λίγο καιρό, εξ αιτίας της διαμαρτυρίας μου σε αστυνομικούς για κακοποίηση ενός μετανάστη που είχαν ήδη συλλάβει, βρίσκομαι αντιμέτωπος με βαριές κατηγορίες.
Σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι η εξιστόρηση της προσωπικής μου ταλαιπωρίας και οι πολιτικές της προεκτάσεις. Έχει ήδη δημοσιευθεί και αναπαραχθεί σε αρκετά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα καθώς και στο διαδίκτυο. Στο πλαίσιο αυτής της προσωπικής μου ταλαιπωρίας, είχαμε θέσει από την αρχή σαν στόχο, με το δικηγόρο μου, και προφανώς τους συντρόφους και τους φίλους που με στηρίζουν, τη μεγαλύτερη δυνατή δημοσιοποίηση. Τη δημοσιοποίηση του αίσχους σαν πρώτη απάντηση από τη μεριά μας.
Έχω όμως τη χαρά και την υποχρέωση να αναφερθώ και σε κάποιους ανθρώπους που με τη συμβολή τους, η ιστορία αυτή έχει φτάσει πολύ μακριά.

Εντελώς ξαφνικά λοιπόν, παραμονή Χριστουγέννων, διαβάζω σε κάποια εφημερίδα, πως έχει φτιαχτεί ένα σάιτ που μαζεύει υπογραφές «Υπέρ Πέτρου Καπετανόπουλου». Αιφνιδιάζομαι. Μπαίνω στο σάιτ και μάλιστα έχουν μαζευτεί οι πρώτες 150 υπογραφές. Παθαίνω πλάκα! Ποιοι είναι τούτοι εδώ που εν αγνοία μου…

Διαβάζω παρακάτω: Μηνύματα. Συμπαράστασης. Αλληλεγγύης. Βουρκώνω. Αλλά έχω και τις ενστάσεις μου. Βρε ποιοι είναι τούτοι εδώ που το έστησαν; Συνεχίζω να διαβάζω και ξαναβουρκώνω. Μέσω του μέιλ κάνω την επαφή. Η πρώτη μου κουβέντα -προς την άγνωστή μου ως τότε, δημοσιογράφο και σύμβουλο ψυχικής υγείας Κρυσταλία Πατούλη, στο τηλέφωνο, ήταν ευγενικά επιθετική: «μα καλά δε μπορούσατε να με ρωτήσετε πριν»;
Με βούτηξε απ’ τα μούτρα: «άκουσε να σου πω, αυτό που έγινε μ’ εσένα ξεπερνάει κι εσένα κι εμάς. Είμαστε Έλληνες πολίτες που διαμαρτύρονται για αυτό που έχει συμβεί. Έχεις καμιά διαφωνία με το κείμενο;».
«Όχι βρε παιδί μου, αλλά…»
«Καλά, αφού δεν έχεις συνεχίζουμε»!
Συνεχίζουμε λοιπόν…

Έρχονται καταιγιστικά υπογραφές και συγκλονιστικά μηνύματα απ’ όλη την Ελλάδα, αλλά και από το εξωτερικό.Από παλιούς συμφοιτητές, που έχω να μάθω νέα τους είκοσι χρόνια. Από κάποιους έχοντες δημόσιο λόγο -όχι πολλούς, αλλά γι’ αυτό σημαντικούς. Από ανθρώπους γνωστούς, αλλά ως επί το πλείστον άγνωστους σε μένα. Που θέλω πια να τους κάνω όλους φίλους. Φίλους κανονικούς, όχι σαν του φέισμπουκ. Να πάω στην Κατερίνη ή στη Λάρισα και να πιω ένα τσίπουρο μαζί τους.
Γνώρισα από κοντά την Κρυσταλία. Τον άνθρωπο που έστησε το σάιτ και πήρε την πρωτοβουλία. Έναν άνθρωπο παθιασμένο, που παράτησε τα πάντα επί μέρες, που έκανε 48ωρα αγρύπνιας με τσιγάρα και καφέ πάνω στον υπολογιστή, για να δουλεύει και να συντονίζει την ομάδα της, ώστε να φτάσει η διαμαρτυρία πολύ μακριά.

Επειδή έχει μια πίστη που τη βροντοφωνάζει: Δεν είσαι αυτό που λες, αλλά αυτό που κάνεις. Και επειδή πίστεψε στο σημαντικό αυτής της ιστορίας -στο να διαμαρτύρεσαι για τη κακοποίηση ενός ανθρώπου...Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στην Κρυσταλία. Και στον Μιχάλη Καβουριάρη, στον Γιάννη Προβελέγγιο, στην Laura Weikel, στους μεταφραστές Christine Cooreman, Ρένια Πουρνάρα και Κρίτων Ηλιόπουλο, όπως και την Πόπη, που εργάζονται πυρετωδώς μαζί της - λόγω της ημερομηνίας κατάθεσης της λίστας υπογραφών στην Εισαγγελία.

Κάθε ιστορία βγάζει «ηθικόν δίδαγμα». Εγώ, με την «Επιτροπή Αλληλεγγύης» θα συνεχίσουμε να μαζεύουμε υπογραφές στο δρόμο και στους εργασιακούς χώρους, με τον παραδοσιακό τρόπο: στιλό, χαρτί, τζίφρα. Το κίνημα, μέσω διαδικτύου. Προφανώς κάθε διαδικασία έχει τη σπουδαιότητά της και αλληλοσυμπληρώνονται.Το ηθικόν δίδαγμα που εγώ εξάγω, δεν έχει να κάνει με τη διαδικασία, αλλά με την ουσία:

μη φοβόμαστε τίποτα, εκεί έξω έχει πολλούς, προφανώς αγνώστους σε μας που είναι μαζί μας, δίπλα μας. Και όπως λέει η φίλη μου η Μέλπω «είμαστε πολλοί, θα γίνουμε περισσότεροι και στο τέλος θα νικήσουμε».-
Πέτρος Καπετανόπουλος
***Σημείωση - υπενθύμιση από το κίνημα διαμαρτυρίας:

Οι πρώτες υπογραφές από τις 22/12/12 έως και τις 6/1/13 το πρωί, θα κατατεθούν με υπόμνημα στην Εισαγγελία. Για ότι νεώτερο, θα ενημερώνουμε στο yperkapetanopoulou.wordpress.com. Εν τω μεταξύ,συνεχίζεται ακατάπαυστα η συλλογή υπογραφών. Διαδίδουμε και ζητάμε συμπαράσταση και από το εξωτερικό...Συγχρόνως, το κείμενο διαμαρτυρίας είναι πλέον διαθέσιμο στα Αγγλικά, Ισπανικά, Ιταλικάκαι Γαλλικά, ενώ λάβαμε και το πρώτο μήνυμα συμπαράστασης από τη Βραζιλία, και συνεχώς ενημερώσεις αναδημοσιεύσεων της προσπάθειας του κινήματος, από άλλες χώρες.
Η συλλογή υπογραφών διεξάγεται με ειδική ηλεκτρονική φόρμα στα ελληνικά και στα αγγλικά, αλλά και μέσω avaaz.org στα ελληνικά και αγγλικά με τίτλο: "In Greece, being a citizen and a human being is a felony!"
Ευχαριστούμε όλους για την συμπαράσταση, όπως επίσης και όσους συμμετέχετε εθελοντικά σε όλη αυτή την προσπάθεια, αλλά και για τις πρωτοβουλίες, τις ιδέες και τις προτάσεις, με στόχο την καλύτερη επικοινωνία της συγκεκριμένης διαμαρτυρίας που αφορά όλους μας στο πρόσωπο του Πέτρου.
Κίνημα υπέρ του πολίτη Πέτρου Καπετανόπουλου, υπέρ της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και κατά κάθε είδους φασισμού, όποια μάσκα κι αν φοράει.

Δεν θα επιτρεψουμε την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, και του χρέους μας για μια πιο δίκαιη κοινωνία, στο πρόσωπο του πολίτη Πέτρου Καπετανόπουλου... στο πρόσωπο όλων μας...-
SING THE PETITION – FIRMEN AQUI LA PROTESTA – FIRMARE LA PROTESTA QUI - ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ (ENGLISH / FRANÇAIS / ESPAÑOL / ITALIANO)
MANIFEST IN ENGLISH: In Greece, being a citizen and a human being is a felony!
LA MANIFESTATION EN FRANÇAIS: En Grèce, être citoyen et être humain relève du crime!
LA PROTESTA EN ESPAÑOL: EN GRECIA SER CIUDADANO Y HUMANO ES UN DELITO!
LA MANIFESTAZIONE IN ITALIANO: In Grecia, essere cittadino ed umano è un crimine!
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Στην Ελλάδα το να είσαι πολίτης και άνθρωπος είναι κακούργημα!
***
ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ
ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Π. ΚΑΠΕΤΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
Ελλιπή στοιχεία που λάβαμε σε μορφή ιμέιλ ή σχολίων
***"Κανένας μόνος του."
yperkapetanopoulou.wordpress.com
via Tvxs

Καταγγελία για ξυλοδαρμό ανηλίκου αλλοδαπού από αστυνομικό

Ειδησεογραφία



Αντιδράσεις μετά από καταγγελίες για ξυλοδαρμό ανηλίκου αλλοδαπού υπηκόου Πακιστάν από αστυνομικό στο κρατητήριο ανηλίκων της Αμυγδαλέζα
Σύμφωνα με τις κατηγορίες, ανήμερα της Πρωτοχρονιάς, αστυνομικός κλώτσησε επανειλημμένα στο στομάχι 11χρόνο με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει σοβαρά και να μεταφερθεί στο νοσοκομείο..
Πακιστανοί κρατούμενοι αναφέρουν ότι ζήτησε απλά να πάει στην τουαλέτα και προσθέτουν ότι δεν είναι το μοναδικό περιστατικό βασανισμού.
Καταγγέλλουν επίσης ότι συχνά δέχονται ξυλοδαρμούς από τους αστυνομικούς χωρίς λόγο, ενώ για δύο ημέρες δεν τους είχαν δώσει φαγητό.
Μετά το περιστατικό δεκαπέντε ανήλικοι κρατούμενοι προχώρησαν σε απεργία πείνας διαμαρτυρόμενοι για τα βασανιστήρια και τους ξυλοδαρμούς από φύλακες, ενώ ζητούν την τιμωρία του αστυνομικού που χτύπησε βάναυσα τον 11χρονο
Σχετική ανακοίνωση εξέδωσε η Κίνηση Ενωμένοι ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή και η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος.

Η ανακοίνωση:

ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ

ΠΑΚΙΣΤΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

Απεργία πείνας μετά από βασανισμό ανηλίκου από αστυνομικό στην Αμυγδαλέζα
Ανήμερα της Πρωτοχρονιάς αστυνομικός στο κρατητήριο ανηλίκων στην Αμυγδαλέζα κλώτσησε στο στομάχι και τραυμάτισε τον ανήλικο κρατούμενο Τζουνέντ Σουμπεχάν, 11 χρόνων, ο οποίος μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο για περίθαλψη. Ο ανήλικος ζήτησε απλά να πάει στη τουαλέτα.
Οι βασανισμοί δεν είναι μεμονωμένοι όπως καταγγέλλουν Πακιστανοί κρατούμενοι. Συχνά δέχονται ξυλοδαρμούς χωρίς κανένα λόγο από αστυνομικούς ενώ για 2 μέρες δεν τους είχαν δώσει φαγητό.
Προχώρησαν από σήμερα σε απεργία πείνας δεκαπέντε ανήλικοι κρατούμενοι διαμαρτυρόμενοι για τους βασανισμούς και τη χυδαία ρατσιστική αντιμετώπιση με βρισιές.
Να τιμωρηθούν οι αστυνομικοί που βασανίζουν τους ανήλικους κρατούμενους.
Να αφεθούν ελεύθεροι οι ανήλικοι μετανάστες, χωρίς χαρτιά και αν δοθεί άσυλο για ανθρωπιστικούς λόγους.

Τη μεγάλη απάντηση θα δώσουμε με την αντιφασιστική αντιρατσιστική κινητοποίηση στις 19 Γενάρη-Αθήνα πόλη αντιφασιστική, με συλλαλητήριο στην Ομόνοια στις 14.00 και συναυλία στο Σύνταγμα στις 16.00.

______________________

http://topontiki.gr/article/46665/Kataggelia-gia-ksulodarmo-anilikou-allodapou-apo-astunomiko

Υγιή αντανακλαστικά ενάντια στον ρατσισμό και στην ξενοφοβία

3/12/2012

Υγιή αντανακλαστικά ενάντια στον ρατσισμό και στην ξενοφοβία

Οι Οικολόγοι Πράσινοι επισημαίνουμε ορισμένα υγιή αντανακλαστικά που δείχνουν επίσημοι φορείς. 

Επικροτούμε την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας για τη δημιουργία ειδικών τμημάτων για καταγγελίες και από αλλοδαπούς κατά της ρατσιστική βίας, αλλά επίσης είναι επιτακτικό η στάση του ΣτΕ να παραμείνει συνεπής σε αυτή την κατεύθυνση και πάνω από όλα η εφαρμογή της απόφασης να μην επιτρέψει και άλλες αυθαιρεσίες.

Επικροτούμε τη στάση της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών, που προτρέπει τα μέλη της να τηρήσουν τον ιατρικό όρκο για παροχή ιατρικής συνδρομής σε όλους, αλλά και το ΔΣ του Συλλόγου των Γιατρών του ΕΣΥ Λέσβου που πολεμά έμπρακτα τις στοχευμένες αντιεπιστημονικές ανοησίες κειμένων της ΧΑ.

Τέλος επικροτούμε τη δέσμευση του Δημάρχου Αθηναίων κ. Καμίνη, ο οποίος με άψογη νομική αιτιολογία κρίνει παράνομη θεσμικά την ανάρμοστη εγκύκλιο του αναπληρωτή υπουργού Δημόσιας Διοίκησης για τη μη ισχύ του νόμου Ραγκούση και κατά συνέπεια δεν μπορούν να την εφαρμόσουν οι υπηρεσίες του. Ζητάμε όμως από το Δήμαρχο Αθηναίων να χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα μέσα που έχει για την αποτροπή αποτρόπαιων τακτικών όπως οι επιχειρήσεις σκούπα και να μεριμνά ώστε οι αποφάσεις του να είναι προς το ζωντάνεμα και όχι τη γκετοποίηση της πρωτεύουσας. Παράλληλα για άλλη μια φορά απαιτούμε από τους άλλους δυο κυβερνητικούς εταίρους να ζητήσουν την άμεση ανάκληση της εγκυκλίου.

Το Γραφείο Τύπου των Οικολόγων Πράσινων

Περισσότερες πληροφορίες:  2103306301 (εσωτ 115, 116 γρ. τύπου)

Ζωή Βροντίση,  6974263564