Μανιφέστο για μια αληθινή δημοκρατία-Ελλάδα

Βλέποντας την Ιβηρική χερσόνησο σε αναβρασμό, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, κυρίως νέων, να κατακλύζουν τις πόλεις Ισπανίας και Πορτογαλίας, αναρωτιόμαστε γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ήδη στην Ελλάδα. Γιατί συνεχίζουμε να σερνόμαστε πίσω από τα καθεστωτικά συνδικάτα και τα κομματικά σωματεία…Γιατί περιμένουμε να χυθεί αίμα στο δρόμο ώστε να ξεσπάσουμε την οργή μας…Γιατί δεν ξυπνάμε από το λήθαργο του καφέ, κλαμπ, παραλία…

Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι τραγική. Η διεθνής οικονομική σκηνή πιέζει την κυβέρνηση να συνεχίσει την αφαίμαξη των πολιτών, και αυτή ανταποκρίνεται με όλο και μεγαλύτερες μειώσεις μισθών, με όλο και μεγαλύτερη αύξηση φόρων, με όλο και μεγαλύτερη καταπίεση των ανθρώπων που ζουν στον ελλαδικό χώρο. Όλων των ανθρώπων όμως; Μα φυσικά και όχι…Η καταπίεση αφορά μόνο αυτούς που δεν έχουν τεράστια περιουσία, αυτούς που αφιέρωσαν 18 χρόνια και πλέον στα θρανία με αντάλλαγμα μία κάρτα ανεργίας, αυτούς που δεν συμμετείχαν στο φαγοπότι των δανείων.

Ακούμε διάφορες προτάσεις για αναδιάρθωση, κούρεμα, επιμήκυνση και κατόπιν τους τραπεζίτες να δηλώνουν πως η οποιαδήποτε τέτοια διευκόλυνση προς την ελληνική οικονομία θα σημάνει αναγνώριση χρεωκοπίας της και παύση του δανεισμού…Τι σημαίνει παύση δανεισμού; Σημαίνει κατάρρευση της εθνικής οικονομίας, σημαίνει απότομο πέρασμα σε μια κατάσταση που κανείς από τους νέους ανθρώπους δεν έχει βιώσει ποτέ, και η πλειοψήφία του πληθυσμού φοβάται… Έτσι αφηνόμαστε στα χέρια της “αυθεντίας” των οικονομολόγων, των οίκων αξιολόγησης, των πολιτικών, ελπίζοντας πως αυτοί θα βρουν μια λύση…

Ακούμε αριστερούς και δεξιούς να ζητάνε αποχώρηση του ΔΝΤ, κατάργηση του μνημονίου και επιστροφή στο χθες…Αυτά ακριβώς τα αιτήματα κρατάνε τον κόσμο φοβισμένο μπροστά στα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας, αυτά ακριβώς τα αιτήματα μάς προκαλούν το αίσθημα ενοχής απέναντι στο παρελθόν και το μέλλον μας, μας μετατρέπουν σευποταγμένα ποίμνια του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Τα προβλήματα στην Ελλάδα δεν αρχίζουν και τελειώνουν στο χρέος. Αντιθέτως, έχουν πολλές διαφορετικές ρίζες και καταλήγουν στο χρέος. Συστημική διαφθορά, αδιαφορία για τα κοινά, κοινωνική διάσπαση, χαμηλού επιπέδου εκπαίδευση, έλλειψη αλληλεγγύης μέσα στην κοινωνία, μας έχουν οδηγήσει στην λογική του “κοιτάμε το δέντρο του χρέους και των ελλειμμάτων και όχι το δάσος μιας ζωής-κυνηγητό”.

Είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας το φόβο για το αύριο. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως όλες οι ριζικές αλλαγές στην ιστορία δεν προήλθαν από ειδικούς και αυθεντίες. Αν βασιζόμασταν σε αυτούς θα ζούσαμε ακόμη σε ένα θεοκρατικό καθεστώς, ή θα λιθοβολούσαμε τους αντιφρονούντες, ή θα χρησιμοποιούσαμε ως γλώσσα μια αρχαία διάλεκτο ακόμη. Η κοινωνία εξελίσσεται και προκαλεί τις εξελίξεις. Η ιστορία είναι η ιστορία της κοινωνίας και όχι των ειδικών. Ας αναλάβουμε τις ατομικές και συλλογικές μας ευθύνες απέναντι στο σήμερα και στο αύριο. Ο μόνος τρόπος να αναδειχθεί μια νέα πραγματικότητα δεν είναι η καταφυγή στο βιβλίο ενός νεκρού ιδεολόγου, ο μόνος τρόπος είναι το άνοιγμα όλων σε όλους, είναι η αλληλεπίδραση στους δρόμους. Ας χρησιμοποιήσουμε το διαδίκτυο ως μέσο διάδοσης και ενημέρωσης και ας ανυψωθούμε σαν άνθρωποι, ας επαναστατήσουμε!

Ή “έξοδος από την κρίση” δεν είναι η άνοδος των οικονομικών δεικτών, δεν είναι οι επενδύσεις και η ανάπτυξη. Η έξοδος από την κρίση είναι η ηθική και κοινωνική επανάσταση. Είναι μια πλατεία γεμάτη νέους ανθρώπους που ενώνουν τις φωνές τους, είναι μια συνέλευση που πλημμυρίζει από ιδέες και δημιουργικότητα. Είναι ένας χώρος εργασίας όπου οι εργαζόμενοι δεν είναι εκτελεστές του προιόντος, αλλά συνδημιουργοί του. Είναι το βίαιο σπάσιμο της αλυσίδας που μας έχουν περάσει στο μυαλό, στην καρδιά και στα πόδια. Έχουμε ευθύνη για το ότι ζούμε έτσι…έχουμε ευθύνη και χρέος να επαναστατήσουμε!

ΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ ΣΕ ΙΣΠΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ, ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΙΣΟΤΗΤΑ

ΑΜΕΣΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Short URL : http://wp.me/pyR3u-6t0

http://eagainst.com/

υποδοχη κατσελη 4 4

Είμαι ο πατήρ Πορφύριος της λέω χαμογελόντας…

Τὰ χρόνια μετὰ τὸν πόλεμο ἦταν πολὺ δύσκολα κι οἱ ἄνθρωποι ἀγωνίζονταν γιὰ νὰ ζήσουν. Ἐγώ, ὅπως σᾶς εἶπα, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἤμουν στὴν Πολυκλινική. Πολλὰ περιστατικὰ θυμᾶμαι ἀπ᾿ τὰ χρόνια ἐκεῖνα. Ἀκοῦστε ἕνα ἀπ᾿ αὐτά.

Ἡ ῎Εφη ἦταν δεκαοκτὼ χρονῶν κι ἔμενε τὸ καλοκαίρι μὲ τοὺς γονεῖς της καὶ τὸν ἀδελφὸ της στὸ Μπογιάτι. Εἶχαν περιβόλι μὲ κηπευτικὰ καὶ τὰ πουλοῦσαν. Ἕνα βράδυ ἡ μητέρα τῆς ῎Εφης τὴν ἔστειλε σ’ ἕνα μαγαζάκι ἐκεῖ κοντά, ν’ ἀγοράσει πετρέλαιο γιὰ τὴ λάμπα. Σημειῶστε ὅτι δὲν εἶχαν τότε ρεῦμα. Ἐπιστρέφοντας πρὸς τὸ σπίτι, ἡ ῎Ἐφη συναντάει στὸ δρόμο ἕνα ἀγόρι, συμμαθητή της. Μιλοῦσαν γιὰ τὰ μαθήματα. Τὸ σημεῖο, ὅμως, ποὺ εἶχαν σταματήσει βρισκόταν πίσω ἀπὸ ἕνα φορτηγὸ αὐτοκίνητο. Τὴ στιγμὴ ἐκείνη πέρασε ὁ ἀδελφὸς τῆς Ἔφης καὶ τοὺς εἶδε νὰ κουβεντιάζουν. Τὸ παρεξήγησε, γιατὶ πίστεψε ὅτι πονηρὰ κουβεντιάζουν καὶ τὸ εἶπε στὴ μητέρα τους.

῾Η Ἔφη μᾶς ντροπιάζει, εἶπε, κουβεντιάζει στὸ δρόμο μ’ ἕνα ἀγόρι.

΄Όταν ἔφτασε στὸ σπίτι ἡ Ἔφη, ἡ μητέρα της τὴ μάλωσε πολὺ καὶ τὴν ἔδειρε. Τότε οἱ ἀρχὲς ἦταν πολὺ αὐστηρές. Ἡ Ἔφη πικράθηκε πολύ. Ἐπαναστάτησε γιὰ τὴν ἀδικία καὶ τὴν καχυποψία τοῦ ἀδελφοῦ της.

Τὴν ἄλλη μέρα γύρισε στὸ σπίτι ὁ πατέρας, ποὺ ἔλειπε. Ἐκεῖνος τῆς φέρθηκε διαφορετικά, δηλαδὴ μὲ κατανόηση καὶ καλὸ τρόπο.

-᾿Εγώ, δὲν τὰ πιστεύω αὐτά, τῆς λέει. Ἔλα, πᾶμε νὰ ποτίσουμε τὸ περιβόλι. Ἐσὺ θὰ κάθεσαι καὶ ὅπου βλέπεις πὼς ποτίζεται μιὰ βραγιὰ θά μοῦ λὲς νὰ γυρίζω τὸ νερὸ σ’ ἄλλη βραγιά.

῎Ετσι ἔγινε. Ἡ Ἔφη, ὅμως, δὲν εἶχε κοιμηθεῖ καθόλου τὴν προηγούμενη νύχτα. Ἡ στενοχώρια καὶ ἡ ἀδικία τὴν πνίγανε. Ἀπελπίστηκε κι ἀποφάσισε νὰ θέσει τέρμα στὴ ζωή της. Τὴν ὥρα, λοιπόν, ποὺ ξεκινοῦσαν μὲ τὸν πατέρα της γιὰ τὸ περιβόλι ἔκανε ἕνα σχέδιο. Νὰ πάρει ἕνα γεωργικὸ φάρμακο καὶ τὸ βραδάκι, μετὰ τὸ πότισμα, κρυφὰ νὰ τὸ πιεῖ καὶ νὰ πεθάνει. Σκεφτόταν: «Νὰ δῶ τότε, θὰ μὲ ἀγαποῦν;» Πῆρε λοιπὸν τὸ φάρμακο, τὸ ἔβαλε στὴν τσέπη της καὶ περίμενε νὰ βραδιάσει γιὰ νὰ τὸ πάρει. Δὲν ἄργησε νὰ ἔλθει ἡ δύσκολη ὥρα. Ὁ πατέρας ἀμέριμνος τῆς λέει:

-Πήγαινε στὴν ἄκρη τοῦ περιβολιοῦ νὰ κλείσεις τὸ νερό.

Πῆγε γρήγορα. Ἦταν ἀθέατη. Κανεὶς δὲν ὑπῆρχε γύρω της. Ὁ πατέρας ἀρκετὰ μέτρα μακριὰ κι ἐκείνη τρέχοντας ἔβαλε τὸ χέρι στὴν τσέπη. Ἐκείνη ἀκριβῶς τὴ στιγμὴ ἀκούει βήματα. Δὲν πρόλαβε νὰ κουνηθεῖ κι ἐμφανίζεται μπροστὰ της κάποιος ἄγνωστος ἱερέας. Τὴν χαιρετάει καὶ τῆς λέει:

-῎Εφη μου, ξέρεις πόσο ὡραῖος εἶναι ὁ Παράδεισος! Φῶς, χαρά, ἀγαλλίαση. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὅλος φῶς καὶ σκορπάει τὴ χαρὰ καὶ τὴν ἀγαλλίαση σὲ ὅλους. Μᾶς περιμένει στὴν ἄλλη ζωή, γιὰ νὰ μᾶς χαρίσει τὸν παράδεισο. ῾Υπάρχει ὅμως κι ἡ κόλαση, ποὺ εἶναι ὅλο σκοτάδι, λύπη, στενοχώρια, ἀγωνία, κατάθλιψη. Ἂν πάρεις αὐτὸ ποὺ ἔχεις στὴν τσέπη σου, θὰ πᾶς στὴν κόλαση. Πέταξέ το, λοιπόν, γιὰ νὰ μὴν χάσουμε τὴν ὀμορφιὰ τοῦ Παραδείσου.

Ἡ Ἔφη τὰ ἔχασε στὴν ἀρχή, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ λίγο λέει στὸν ἱερέα, ἀφοῦ, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει, εἶχε πετάξει τὸ φάρμακο:

-Περιμένετε νὰ φωνάξω καὶ τὸν πατέρα μου νά σᾶς δεῖ.

Τρέχει μὲς στὸ περιβόλι. Χάθηκε περνώντας τὶς ψηλὲς καλαμποκιές, γιὰ νὰ βρεῖ τὸν πατέρα της. Τὸν βρήκε καὶ τοῦ λέει:

-Πατέρα, ἔλα γρήγορα νὰ δεῖς ἕναν ἱερέα, ποὺ ἦλθε στὴν ἄκρη τοῦ περιβολιοῦ μας.

Ὅταν, ὅμως, φτάσανε στὸ σημεῖο ποὺ ἔπρεπε νὰ περιμένει ὁ ἱερέας, δὲν ὑπῆρχε κανεὶς ἐκεῖ.

Γιὰ πολὺ καιρὸ ἡ Ἔφη δὲν μποροῦσε νὰ ἐξηγήσει ὅλα ὅσα τῆς συνέβησαν ἐκεῖνο τὸ βράδυ. Δὲν μποροῦσε νὰ ἐξηγήσει τὴν ἐξαφάνιση τοῦ ἱερέα. Ἐπιθυμοῦσε νὰ τὸν ξαναβρεῖ. Τῆς εἶχε σώσει τὴ ζωή.

᾿Εν τῷ μεταξύ, κάθε χειμώνα κατέβαιναν στὴν Ἀθήνα ὅλη ἡ οἰκογένεια. Ἡ Ἔφη πήγαινε πολλὲς φορὲς στὴ νονά της, ποὺ ἦταν πολὺ θρῆσκα, κι ἔμενε μεγάλο διάστημα κοντά της. Ἡ νονὰ της συνήθιζε νὰ δέχεται στὸ σπίτι της καὶ νὰ φιλοξενεῖ θεολόγους, ἱερεῖς, μοναχούς. Κάποια φορά, λοιπόν, ποὺ ἡ Ἔφη πῆγε στὴ νονά της, στὸ σαλόνι εἶχε μιὰ ἐπίσκεψη. Ἡ Ἔφη δὲν γνώριζε ποιὸς ἦταν. Ἡ νονὰ σὲ μιὰ στιγμὴ ἔρχεται στὴν κουζίνα καὶ λέει τῆς Ἔφης:

-῎Έφη, ἑτοίμασε γλυκὸ καὶ καφὲ καὶ φέρτα στὸ σαλόνι γιὰ τὸν ἐπισκέπτη.

῾Η Ἔφη τὰ ἑτοίμασε. Καθυστέρησε, ὅμως, λίγο καὶ τὴν ὥρα ποὺ τὰ πήγαινε, ἡ νονὰ τὴν πρόλαβε. Τῆς λέει λοιπόν:

-῎Όχι αὐτὸ τὸ δίσκο. Βάλε τὸν ἀσημένιο, γιατί ἡ ἐπίσκεψη εἶναι ἐπίσημη.

Γύρισε ἡ Ἔφη στὴν κουζίνα, ἄλλαξε τὸ δίσκο καὶ τὸν πῆγε στὸ σαλόνι. Ἀλλὰ τὶ νὰ δεῖ! Πῆγε νὰ τῆς πέσει ὁ δίσκος ἀπ᾿ τὰ χέρια. Βλέπει μπροστὰ της τὸν ἱερέα ποὺ εἶχε ἐμφανιστεῖ ἐκεῖνο τὸ δύσκολο γι᾿ αὐτὴν βράδυ στὸ περιβόλι τους.

-Εἶμαι ὁ πατὴρ Πορφύριος, τῆς λέω χαμογελώντας.

Ἔτσι γνωριστήκαμε μὲ τὴν Ἔφη κι ἀπὸ τότε ἔχουμε μεγάλη φιλία. Ἔκανε οἰκογένεια μὲ πολλὰ παιδιά. Τὴν εὐλόγησε ὁ Θεός. Βλέπετε τί τρόπους μπορεῖ νὰ μεταχειριστεῖ ὁ Θεός, ὅταν θέλει νὰ σώσει ἕναν ἄνθρωπο;

Πηγή: Όρθρος

http://gerontes.wordpress.com/

Mεγάλη αντιρατσιστική πορεία και γιορτή στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης,

Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών

Mε μια μεγάλη αντιρατσιστική πορεία και με τη γιορτή στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, που διοργάνωσαν οι μεταναστες απεργοί πείνας της Αθήνας, τιμήσαμε όλοι μαζί έλληνες και μετανάστες την παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού, δίνοντας την υπόσχεση ότι δεν θα πάψουμε ούτε στιγμή να παλεύουμε για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και για ίσα δικαιώματα και δουλεια για όλους, και για τους έλληνες και για τους μεταναστες!

ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΜΑΡΤΗ

45 νέες φωτογραφίες

....Unicef στηρίζουμε το έργο της...Στείλτε μια κάρτα γεμάτη ζωή

«Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΤΑΞΗ»

 Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ  

«Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΤΑΞΗ».

 την Παρασκευή, 18 Μαρτίου · 9:00 μ.μ. - 11:00 μ.μ. 

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ – ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟ 
(κάτω απο Neoset έναντι Lidl) 
Λ. Μαραθώνος 26, Νέα Μάκρη 19005. Τηλέφωνο: 22940 98500

Καλεσμένοι στις Απόπειρες 

ο κοινωνιολόγος Θάνος Μαρούκης

και ο δημοσιογράφος Νίκος Βαφειάδης,

σε μια συζήτηση για το επίκαιρο αλλά και διαρκές μεταναστευτικό ζήτημα.

Για το φαινόμενο της μετανάστευσης στη χώρα μας, τα δημογραφικά και κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά των μεταναστών, την ενσωμάτωσή τους στην αγορά εργασίας, την κοινωνικοπολιτική τους ένταξη στην ελληνική κοινωνία, για την ανάγκη μιας νέας μεταναστευτικής πολιτικής.

Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΡΙΠΟΛΗΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ

Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΡΙΠΟΛΗΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΤΖΟΥΡΑΚΗ ¨Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ¨ ΣΤΑ ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΑ ΤΟΥ Σ.Α.Ο.Ο (ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΡΚΑΔΩΝ ΟΡΕΙΒΑΤΩΝ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ) ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΞΕΡΙΖΩΜΟ.

ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ, ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΤΙΑ ΓΕΡΟΥ.

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΑΣ

"....ο Κατζουράκης, με άξονα τον Ευριπίδη, ξεκλειδώνει την ψυχή του ξένου, του αλλοδαπού, του λαθρομετανάστη, του λαθρεπιβάτη της παγκοσμιοποίησης. Ξεκλειδώνει την ψυχή αυτών που ακόμα κατοικούν σε γειτονιές αγγέλων. Την ξεκλειδώνει και την αποκαλύπτει. H αιμορραγία είναι εσωτερική και καθαγιασμένη. αυτή η μαυροντυμένη Τρωαδίτισσα από τη Ρωσία, αυτό το σπαρασσόμενο από νοσταλγία, παρανομία και ευαισθησία πλάσμα, αυτό το... τίποτα, αυτή η εσχατιά, κουβαλάει μέσα της την κιβωτό της διαχρονικής ανθρώπινης κουλτούρας. Όπως και η μάνα μας στην προσφυγιά και στον πόλεμο, αυτή η «πόρνη» είναι αγία...."

         Προβολή ταινίας     

«Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ»

ΔΕΥΤΕΡΑ 21η ΜΑΡΤΙΟΥ

8:00 ΜΜ

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΑ Σ.Α.Ο.Ο.

Παρουσίαση

ΚΑΤΙΑ ΓΕΡΟΥ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ

Σκηνοθεσία-σενάριο: Κυριάκος Κατζουράκης. Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας.

Μουσική υποτίτλων: Ross Daily Ηθοποιοί: Κάτια Γέρου, Νίκος Κατούφας και διάφοροι μετανάστες.

διάρκεια ταινίας: 78 λεπτά.

Μια υπόθεση που οργανώνεται με υλικά αρχαίας τραγωδίας.

Που κινηματογραφείται με εικόνες σκοτεινές, ημιφωτισμένες και ελλειπτικές, κατάλληλες να αποδώσουν το βάσανο μιας βρώμικης, ασύμμετρης, περιθωριακής και λαθραίας πραγματικότητας. Και που ερμηνεύεται από έναν παγκοσμιοποιημένο Χορό και από μία κορυφαία, που πάνω της είναι ενσωματωμένα σε διαρκή αντίστιξη, αλλά και σε πλήρη αρμονία (!), η ελεγειακή ποίηση με την οργή και το αίσθημα με το καζάνι της κόλασης.

Με άλλα λόγια, ο Κατζουράκης, με άξονα τον Ευριπίδη, ξεκλειδώνει την ψυχή του ξένου, του αλλοδαπού, του λαθρομετανάστη, του λαθρεπιβάτη της παγκοσμιοποίησης.

Ξεκλειδώνει την ψυχή αυτών που ακόμα κατοικούν σε γειτονιές αγγέλων. Την ξεκλειδώνει και την αποκαλύπτει. H αιμορραγία είναι εσωτερική και καθαγιασμένη. αυτή η μαυροντυμένη Τρωαδίτισσα από τη Ρωσία, αυτό το σπαρασσόμενο από νοσταλγία, παρανομία και ευαισθησία πλάσμα, αυτό το... τίποτα, αυτή η εσχατιά, κουβαλάει μέσα της την κιβωτό της διαχρονικής ανθρώπινης κουλτούρας.

Όπως και η μάνα μας στην προσφυγιά και στον πόλεμο, αυτή η «πόρνη» είναι αγία.

Είναι η πρώτη φορά που ένα αντικειμενικό, «εξωτερικό» περιστατικό, μετεξελίσσεται σε υποκειμενικό, «εσωτερικό». Είναι επίσης η πρώτη φορά που το βλέμμα ενός Έλληνα σκηνοθέτη προσπερνάει τα αυτονόητα και τα σκανδαλοθηρικά και με έναν αόρατο ιστό διαπλέκει τον Γιούρι από την Ουκρανία με τον Σαλίχ από την Αφρική και τον Μήτσο από την Ελλάδα.

Γιατί, όπως λέει και η Γέρου, μετανάστης δεν είναι μόνο ο ξένος, είναι και ο ντόπιος χωρίς δουλειά. Και είναι, τέλος, η πρώτη φορά - μια από τις ελάχιστες φορές στην ιστορία της διεθνούς οθόνης - που ένα ερμηνευτικό «εργαλείο», όπως η Γέρου, αποδίδει τόσο αυτοκόλλητα, τόσο πειστικά, τόσο σαρκικά τον ρόλο μιας λαθρομετανάστριας, αυτό το μαυροντυμένο πλάσμα με τη διάφανη επιδερμίδα και με βλέμμα από στέπες και χιόνια, αυτός ο δακρυσμένος θηλυκός Τσέχωφ, είναι ένας από μας.

Η ταινία είναι μια συγκλονιστική απεικόνιση της κρυφής όψης της ελληνικής κοινωνίας, μια καταγραφή των βουβών προσώπων της, δηλαδή των παράνομων μεταναστών. Είναι μια μαρτυρία για την εποχή και τα «αόρατα» θύματά της, μια βουβή κραυγή απελπισίας από όσους ζουν μια κρυφή αλλά δύσκολη ζωή.

Ο σκηνοθέτης επιλέγει μια φόρμα στην οποία το ντοκιμαντέρ συνδυάζεται με στοιχεία μυθοπλασίας. Στο κέντρο των εικόνων της βρίσκεται μια γυναίκα από την πρώην Σοβιετική Ένωση, η Ιρίνα, που αναζητά στην Ελλάδα μια καλύτερη ζωή και πέφτει θύμα του σεξουαλικού δουλεμπορίου. Περιφέρεται στην Αθήνα με αφορμή την εξαφάνιση μιας φίλης της.

Η ιστορία της ξεδιπλώνεται μέσα από μια σειρά προσωπικών εξομολογήσεων και φλας μπακ, και συνδέεται με τις πραγματικές ιστορίες των μεταναστών στην Αθήνα και τις δικές τους εξομολογήσεις.

Σε αυτές τις στιγμές της πραγματικότητας η Ιρίνα με κάποιο τρόπο είναι παρούσα σαν "πάσχων άγγελος" και σχολιάζει έμμεσα τον απόηχό τους, συνδέοντας τον παρόντα με τον παρελθόντα χρόνο, το πραγματικό με το φανταστικό.

Η παρουσία της ζωγραφικής στην ταινία τονίζει τα όνειρα και τους εφιάλτες που προκαλεί αυτό το κομμάτι της σημερινής πραγματικότητας.

Δηλαδή, το ξερίζωμα εκατομμυρίων ανθρώπων από τις εστίες τους, μια ιστορία που επαναλαμβάνεται, σπαράσσοντας τα άδυτά μας, και σπαρασσόμενη από τη κοινωνική μας κώφευση.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΡΙΠΟΛΗΣ